L.p.      

Nazwa ulicy wg skrótu na tablicach informacyjnych

  

       Foto Kaplica na Cmentarzu Komunalnym

 2 3

1

Po wojnie Siedlanka była przedmieściem, później przyłączono do Leżajsk, Siedlanka stała się ulicą miasta.

Ludność ta miała duży udział w     zagospodarowaniu i kolonizacji Puszczy Sandomierskiej.

        Wieś znajdowała się w dogodnym położeniu z dala od terenów zalewowych, na wysokości 170 m n. p. m. (lustro wody Sanu - ok. 162 m n. p. m. ), wzdłuż potoku Młynówka (nazywanego dzisiaj Jagoda). W XVI w. na tym potoku zlokalizowane były 3 młyny.

    Wieś Siedlanka leżała na szlaku ruskim komunikacyjnym Krzeszów-Jarosław.

    W 1565 roku wieś liczyła zaledwie 12 gospodarstw chłopskich. W 1773 r 44 gospodarstw miało 56 koni, 44 wołów, 75 krów, 56 cieląt i jałówek, 12 świń. Duża liczba koni mogła świadczyć o zamiłowaniu mieszkańców do koni, być może miało to związek z traktem komunikacyjnym i płatnym wynajmem tych zwierząt. Mieszkańcy tej wsi mieli sposobność sprzedawać swoje nadwyżki z gospodarstw na targu w pobliskim miasteczku Leżajsku.

    W 1785 r Siedlanka liczyła 260 osób, w tym 55 łacinników, 205 Rusinów.

    Po I wojnie światowej nastąpiło ożywienie ukraińskiej działalności kulturalno-oświatowej. W Siedlance pierwszą rodziną, która w 1920 r zaczęła używać języka ukraińskiego była rodzina Wańczyków. Michał Wańczyk był mgr filozofii UJ, a Stefania Wańczyk absolwentką seminarium nauczycielskiego w Przemyślu.

    W 1921 roku Siedlanka miała 1,97 ha powierzchni, z czego 1,75 ha to grunty orne; w 80 budynkach zamieszkiwało 370 osób.

    Kiedy w 1934 r podzielono powiat łańcucki na 8 gmin zbiorowych, Siedlankę przydzielono do gminy zbiorowej Kuryłówka. Wójtem był wówczas Jan Skiba z Kuryłówki, a sołtysem Józef Majewicz z Siedlanki.

    W 1939 r było 186 osób wyznania grekokatolickiego.

    Pod koniec okupacji na terenie Siedlanki Niemcy założyli obóz pracy nadzorowany przez Wermacht. Jeńcy głównie z Zakopanego i Nowego Sącza budowali umocnienia obronne na Sanie. Nadciągająca armia radziecka uwolniła więźniów.

    Do marca 1946 r ewakuowano 46 rodzin, 159 z 205 wszystkich mieszkańców.

 Ulica wiodąca do kirkutu i łaźni. Pod koniec lat trzydziestych licznie zamieszkiwana przez Żydów.

26 lipca 1906 roku wielki pożar w mieście całkowicie strawił domy przy ulicy Mickiewicza, Wesołej (Żwirki i Wigury), placu szkolnym, Bożniczej, Rzeszowskiej, Jatkowej, Sandomierskiej.  Łącznie spłonęło 185 domów mieszkalnych, 144 zabudowań gospodarczych, rzeźnia miejska, jatki miejskie (kramy). Bez dachu nad głową pozostało w Leżajsku 1713 osób. Utraciły one cały dobytek. Straty oszacowano na kwotę 1 miliona koron.

15 września 1939 roku Niemcy spalili stojące tu bożnice, pozostałe po nich mury rozebrano, a cegłami wybrukowano Rynek. Wiele lat później, podczas jego modernizacji ceglane bruki rozebrano i wywieziono na miejskie śmietnisko. Wiosną 1941 roku Niemcy utworzyli w Leżajsku getto, w którym stłoczyli resztki leżajskiego żydostwa (w liczbie 300 mieszkańców). Objęło ono ulice Bóżnic i Górną.

W latach 1876-1898 Jan Kanty Zawilski pełnił funkcję burmistrza Leżajska. Od 1 sierpnia 1944 do 13 lutego 1945 roku Leopold Zawilski pełnił funkcję burmistrz w Leżajsku. W marcu 1945 r został aresztowany (razem z p. Tołłoczko) i przewieziony do Jarosławia. Rozstrzelany w 1945.   www